Śrī Rāghavēndra Stōtra - Invocation ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರ - ಮಂಗಳಾಚರಣೆ

ಮಂಗಳಾಚರಣೆ:

ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಸ್ತುತ್ಯರಾದ ಶ್ರೀರಾಘವೇಂದ್ರರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ತೋತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮಂಗಳಾಚರಣೆ.

ರಾಘವೇಂದ್ರಗುರುಂ ವಂದೇ ರಘುರಾಮಾಂಘ್ರಿಪೂಜಕಮ್| ಮಧ್ವಸಿದ್ಧಾಂತತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ ಸುಜ್ಞಾನಾಬ್ಧಿಹಿಮಾಕರಮ್ ||

Invocation:

We shall start with succinct invocation dedicated to Śrī Rāghavēndra, the one whose incantation is the stōtra.

राघवेंद्रगुरुं वंदे रघुरामांघ्रिपूजकम् | मध्वसिद्धांततत्त्वज्ञं सुज्ञानाब्धिहिमाकरम् ||

Rāghavēndraguruṁ vandē raghurāmāṅghripūjakam| madhvasid'dhāntatattvajñaṁ sujñānābdhihimākaram ||

 

ಅನ್ವಯಾರ್ಥ:

ರಘುರಾಮಾಂಘ್ರಿಪೂಜಕಮ್ – ರಘುವಂಶಕ್ಕೆ ಆನಂದನೀಡಿದ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಪಾದಪೂಜಕರಾದ, ಮಧ್ವಸಿದ್ಧಾಂತತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ – ಆಚಾರ್ಯ ಮಧ್ವರ ತತ್ತ್ವವಾದವೆಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಲ್ಲ, ಸುಜ್ಞಾನಾಬ್ಧಿಹಿಮಾಕರಮ್ – ಸು ಜ್ಞಾನ – ಉತ್ತಮವಾದ ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಅಬ್ಧಿ - ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ, ಹಿಮಾಕರಂ – ಚಂದ್ರನಂತಿರುವ, ರಾಘವೇಂದ್ರಗುರುಂ- ರಾಘವೇಂದ್ರರೆಂಬ ಗುರುಗಳನ್ನು, ವಂದೇ- ನಮಿಸುತ್ತೇನೆ. 

Synonyms:

रघुरामांघ्रिपूजकम् (raghurāmāṅghripūjakam) – he who worshipped the feet of Śrī Rāmachandra the one who brought blissfulness to the lineage of Raghu,  मध्वसिद्धांततत्त्वज्ञं(madhvasid'dhāntatattvajñaṁ) – he who comprehended the cryptic esse of Acharya Madhva’s philosophy known as Tattva Vāda, सुज्ञानाब्धिहिमाकरम् (sujñānābdhihimākaram) – सु ज्ञान(su jñāna) – the supreme knowledge, अब्धि – ocean, हिमाकरम् (himākaram) – moon like, राघवेंद्रगुरुं(Rāghavēndraguruṁ) – to the guru known as Rāghavēndra, वंदे (vandē) – I pray to.

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದ ಅರ್ಥಚಿಂತನೆಯ ಉದ್ದೇಶ:

ಜ್ಞಾನಭಕ್ತ್ಯಾದಿ ಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಗುರ್ವನುಗ್ರಹಕಾರಣಮ್ | ಸದ್ಗುರೋರಸ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರಸ್ಯ   ಕರ್ತವ್ಯಂ ಅರ್ಥಚಿಂತನಮ್ ||

The intent behind this contemplation attempted on the stōtra:

ज्ञानभक्त्यादि सिद्ध्यर्थं गुर्वनुग्रहकारणम् | सद्गुरोरस्य स्तोत्रस्य कर्तव्यं  अर्थचिंतनम् ||

 jñānabhaktyādi sid'dhyarthaṁ gurvanugrahakāraṇam | sadgurōrasya stōtrasya kartavyaṁ arthacintanam ||

 

 

ಅನ್ವಯಾರ್ಥ:

ಜ್ಞಾನಭಕ್ತ್ಯಾದಿ – ಜ್ಞಾನ ಭಕ್ತಿ ಇವುಗಳೇ ಮೊದಲಾದ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳ,(ಗುಣಗಳನ್ನು) ಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ – ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ (ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ),  ಗುರ್ವನುಗ್ರಹಕಾರಣಮ್ -ಗುರುಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ, ಸದ್ಗುರೋಃ – ಉತ್ತಮಗುರುಗಳಾದ, ಅಸ್ಯ – ಈ ಶ್ರೀರಾಘವೇಂದ್ರರ, ಸ್ತೋತ್ರಸ್ಯ – ಸ್ತೋತ್ರದ, ಅರ್ಥಚಿಂತನಂ – ಅರ್ಥದ ಚಿಂತನೆಯು (ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯು) ಕರ್ತವ್ಯಮ್ – ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದದ್ದು. 

Synonyms:

ज्ञानभक्त्यादि(jñānabhaktyādi) – with supreme qualities beginning with devotion and knowledge सिद्ध्यर्थं(sid'dhyarthaṁ) – realisation of(to obtain), गुर्वनुग्रहकारणम्(gurvanugrahakāraṇam) – that which is the cause for the guru’s grace, सद्गुरोः (Sadgurōḥ) – the supreme guru, अस्य(asya) – Śrī Rāghavēndra’s, स्तोत्रस्य(stōtrasya) – verse or stōtra अर्थचिंतनम्(arthacintanam) – contemplation of its meaning, कर्तव्यं(kartavyaṁ) – that which has to be done.

 

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದ ಅರ್ಥ ಚಿಂತನೆಗೂ ಮುನ್ನ ಈ ಸ್ತೋತ್ರರತ್ನವನ್ನು ನಮಗೆ ಕರುಣಿಸಿದ  ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

 

ಈ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರು ಇಂದಿನ ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಿಚ್ಚಾಲೆ ಗ್ರಾಮದವರು. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಆತ್ರೇಯ ಗೋತ್ರದ ಮಾಧ್ವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ. ಅವರ ತಂದೆ ಪರಮ ವೈದಿಕರೂ, ಸ್ವತಃ ಉತ್ತಮ ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಆದ ರಾಮಸುಬ್ಬಣಾಚಾರ್ಯರು. ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಸಂಗವೂ ನಡೆಯಿತು. ಹೊರಗೆ ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನಿನ ಒಡೆತನ. ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಗ್ರಾಮಗಳ ಜಾಹಗೀರುದರಿಕೆ. ಒಳಗೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಜ್ಞಾನ. ಇವರ ಜ್ಞಾನ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ದೇಶದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಇವರಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಂತಃ ಸಮೃದ್ಧ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರು ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ದರ್ಶನವಾಗಿ, ಅವರ ವಿದ್ವತ್ತು, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಮಾರುಹೋಗಿ ಅವರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಶಿಷ್ಯವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ರಾಯರೂ ಕೂಡ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ವಿದ್ಯೆ ವಿನಯ ಭಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. 

 

ಇಂತಃ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ರ್ಕೃತಜ್ಞತಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಅವರೇ ಇದರ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಹೊಳೆಸಲೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶ್ಲೋಕರೂಪದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

Before we begin in all earnestness to contemplate on the meaning of this stōtra, let us learn a little about its composer Appaṇṇācāryaru, who gave us this gem of a stōtra.

Appaṇṇācāryaru was from Biccāle village which is in the present Raichur district of Karnataka. He was born into the Ātrēya gōtra in a Madhva brāhmaṇa family. His father, Rāmasubbaṇācārya, was a supreme vaidika (scholar and follower of Vedic traditions) and himself a learned scholar. Under his tutelage, he was taught all the scriptures. In the external world, he owned hundreds of acres of land. In addition he had the Jāhagīr(regally gifted ownership) of 28 villages. Internally, he was chock- full of knowledge. His knowledge and scholarship attracted pupils from all corners of the country for pursuit of education.

 

Leading such a prosperous and progressive life, Appaṇṇācārya, once had the darshana (occasion to call upon in attendance) of Rāghavēndra Swamy who had come to his town, and was immediately impressed with his scholarship, persona and the mystic lore surrounding him. As such he sought to be his disciple for life. Rayaru too was taken in by Appaṇṇācārya’s scholarship, humility and devotion and accepted him as one of his affectionate disciples.

It is to such Appaṇṇācārya that I dedicate this brief verse in gratitude and prayer and seek his guidance in getting the insightful intent of the stōtra.

ಅಪ್ಪಣ್ಣಾರ್ಯಮಹಂ ವಂದೇ

ಏತತ್-ಸ್ತೋತ್ರಾರ್ಥ-ಸಿದ್ಧಯೇ |

ಶ್ರೀರಾಘವೇಂದ್ರ-ಪಾದಾಬ್ಜ-

ಭೃಂಗರಾಜಂ ಮಹಾಮತಿಮ್ ||

अप्पण्णारयमहं  वंदे

एतत्-स्तोत्रार्थ -सिद्धये  |

श्री राघवेंद्र -पादाब्ज -

भृंगराजं महामतिम् ||

 

Appaṇṇāryamahaṁ vandē
ētat-stōtrārtha-sid'dhayē |
śrīrāghavēndra-pādābja-
bhr̥ṅgarājaṁ mahāmatim ||

 

ಏತತ್ - ಈಗ ಚಿಂತನೆಮಾಡಲು ಉಪಕ್ರಮಿಸಿರುವಂತಃ, ಸ್ತೋತ್ರಾರ್ಥಸಿದ್ಧಯೇ - ಸ್ತೋತ್ರದ ಅರ್ಥದ ಸಿದ್ಧಿಗೋಸ್ಕರ, ಮಹಾಮತಿಮ್ - ಮಹಾ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ, ಶ್ರೀರಾಘವೇಂದ್ರಪಾದಾಬ್ಜ-ಭೃಂಗರಾಜಂ - ಶ್ರೀರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಪಾದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಬಿದ್ದಿರುವ ದುಂಬಿಗಳ ರಾಜನಂತಿರುವ, ಅಪ್ಪಣ್ಣಾರ್ಯಂ - ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಎಂಬ ಹಿರಿಯ(ನ)ರನ್ನು, ಅಹಂ - ನಾನು, ವಂದೇ - ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

एतत्(ētat) – the contemplation of which is commenced now, स्तोत्रार्थसिद्धये(stōtrārtha-sid'dhayē) – to realise the meaning of the stotra, महामतिम्(mahāmatim) – the great seer, श्रीराघवेंद्रपादाब्जभृंगराजं(śrīrāghavēndrapādābjabhr̥ṅgarājaṁ) – like the royal bee that lies prayerfully at the lotus feet of Śrī Rāghavēndra swamy, अप्पण्णारयं(Appaṇṇāryam) – the venerable one named Appaṇṇā, अहं(ahaṁ) – I,   वंदे vandē – pay my obeisance.

(By Śrī  Krishna B R  in Kannada/ translation to English / Devanagari by Śrī Prasad B S)

Śrī Rāghavēndra Stōtra ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರ - Foreword: ಮುನ್ನುಡಿ.

ಮುನ್ನುಡಿ.

ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರ..

ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜನರ ಮೈಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಪಾವನ ಗೊಳಿಸುವ,

ಸ್ತೋತ್ರ ಕಾವ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ ಉಜ್ವಲ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಲಿಗಲ್ಲಿನಂಥ: ಅದ್ಭುತ ಸ್ತೋತ್ರ.

ರಚಿಸಿದವರು ರಾಯರ ಅಂತರಂಗ ಶಿಷ್ಯರು, ಭಕ್ತರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಆದ ಶ್ರೀ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರು.

ಶಿಷ್ಯನ ಮೃದು ಹೃದಯನ್ನೂ, ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅವರಿಟ್ಟ ಅತಿಶಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ

ತಿಳಿದಿದ್ದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ತಾವು ವೃಂದಾವನಸ್ಥರಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ

ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಬೇರೆಕಡೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ, ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಿಳಿಯಲಾರದ ತಳಮಳ. ಆಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸುವ

ಹಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬಂಥ ಸ್ಥಿತಿ. ರಾಯರು ವೃಂದಾವನಸ್ಥರಾಗುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಮೇಲಂತೂ ಹೃದಯವೇ

ಬಿರಿದುಹೋದಂಥ ಆಘಾತ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ರಾಯರು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಎಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಹಾಗೆ

ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ದು:ಖ. ತನ್ನ ಗುರುಗಳು

ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಆತಂಕ. ಹೀಗೆ ನಿಂತ ನಿಲುವಿನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು

ಕಡೆಯಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಗುರುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೋಡಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಧಾವಂತದಿಂದ

ಆಯಾಸದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದೇ ಓಟದಲ್ಲಿ ಮಂಚಾಲೆಯೆಡೆಗೆ ಬಂದರೆ ದಾರಿಗಡ್ಡವಾಗಿ

ಭೋರ್ಗರೆದು ಹರಿಯುವ ವರ್ಷ ಋತುವಿನ ತುಂಗಭದ್ರಾ ಪ್ರವಾಹ. ರಾಯರು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆಂಬ

ದು:ಖದ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಪರಿವೆಯನ್ನೇ ಮಾಡದೆ, ಎರಡನೆಯ ಚಿಂತನೆಗೆ ಆಸ್ಪದವನ್ನೇ ಕೊಡದೆ

ಆ ಉಕ್ಕಿಬರುವ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಜಿಗಿದು ರಾಯರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಆಚೆ ದಡಸೇರಿ,

ರಾಯರ ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ನೆನೆ ನೆನೆದು ಅದೇ ಸ್ಫೋರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ

ಮುಖದಿಂದ ಅವರಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸ್ತೋತ್ರ ಹೊರಟಿತು.

ಶ್ರೀ ಪೂರ್ಣಬೋಧ ಗುರುತೀರ್ಥ ಪಯೋಬ್ಧಿ ಪಾರಾ…. ಎಂದು ಸಾಗಿದ, ತುಂಗಭದ್ರೆಯ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು

ಮೀರಿಸುವ ಆ ಪ್ರವಾಹ ರಾಯರು ಬೃಂದಾವನಸ್ಥರಾಗುವ ಸ್ಥಳ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ

ಮುಗಿದುಹೋಗಿತ್ತು. “”ಕೀರ್ತಿರ್ದಿಗ್ವಿದಿತಾ ವಿಭೂತಿರತುಲಾ”” ಎಂಬ ಕೊನೆಸಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಅವರು

ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವುದಕ್ಕೂ, ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯ ಕಲ್ಲನ್ನಿಟ್ಟ ಭಕ್ತವೃಂದದ  ಜೈಕಾರ ಮುಗಿಲುಮುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಹೋಗಿತ್ತು.

ಕೊನೆಗೂ ಅಪ್ಪಣಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ರಾಯರ ದಿವ್ಯಮಂಗಳಾಕೃತಿಯನ್ನು

ಕಣ್ಣುತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಅವರ ಭಾಗ್ಯವೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಟ

ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣವಾದ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವೆಂಬ ವಾಕ್ಪ್ರವಾಹ ರಾಯರ ಪಾದಗಳನ್ನು

ತೊಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿತ್ತು. ಅಂತೆಯೇ ಆ ಸ್ತೋತ್ರಕ್ಕೆ  “” ಸಾಕ್ಷೀ ಹಯಾಸ್ಯೋತ್ರಹಿ””

ಎಂಬ ಅಶರೀರವಾಣಿಯ ಅಂಕಿತವೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ನಮಗೆ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಸ್ತೋತ್ರರತ್ನವೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಬಹುಶ: ವಾಯುಸ್ತುತಿಯ ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ಗೃಹಸ್ಥನ ಕೃತಿಯನ್ನು

ದೊಡ್ಡ ಯತಿಗಳು ಕೂಡ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಠಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರ

“ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರ” ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.

ಇಂಥ: ಅಸಾದಾರಣ ಸ್ತೋತ್ರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು

ನನ್ನಂಥ ಒಬ್ಬ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಬಾಲಕ ಮಾಡುತ್ತೇನೆನ್ನುವುದು ನಿಜಯಾಗಿಯೂ

ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಾಹಸ.

ಆದರೆ, ಈ ಬಾಲಕನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರದ ಅರ್ಥ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವ

ಬಯಕೆಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ಗುರುಗಳೇ ಈ ಚಿಂತನೆಯ ಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ

ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆಂಬ ಅದಮ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಈ ಹೊಸ ಚಿಂತನಾ ಪರ್ಯಾಯಕ್ಕೆ

ನನಗೆ ತೋಚಿದ ಬಾಲಭಾಷೆಯ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಪುಸ್ತಕ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟುಬಾರಿ ಓದಿದರೂ

ಚಿಂತನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಇಡಲಾರದೆ ದಿಗ್ಮೂಢನಾಗಿದ್ದ

ನನಗೆ ರಾಯರೇ ದಾರಿತೋರಿಸಿದರು.

ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುವಾಗ

ಮಂತ್ರಾಲಯದ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ವಾಂಸರು (ಹೆಸರನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ) ಮತ್ತು ಪಲಿಮಾರುಮಠಾಧೀಶರಾದ

ಶ್ರೀ ವಿದ್ಯಾಧೀಶ ತೀರ್ಥರ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ತೃತವಾದ ಈಸ್ತೋತ್ರದ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ಶ್ಲೋಕಗಳ ಪ್ರವಚನದ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಣ ಸಿಕ್ಕಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಗುರುಗಳಾದ ಬನ್ನಂಜೆ ಗೋವಿಂದಾಚಾರ್ಯರ, ರಾಯರ ಸ್ತೋತ್ರದ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸಂಸ್ಕೃತ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಸಿಕ್ಕಮೇಲೆ

ಎಲ್ಲೋ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಹುಗಿದುಹೋಗಿದ್ದ ಬಯಕೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯರೂ, ಹಿತೈಷಿಗಳೂ, ಹಿರಿಯರೂ ಮೇಲಾಗಿ

ಉತ್ಸಾಹಶೀಲ ಚಿಂತಕರೂ ಆದ ಶ್ರೀಯುತ ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ

ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಅನುವಾದದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ

ಆಲಸ್ಯಮಯ ವ್ಯರ್ಥಸಮಯದ ಬಿಡುವಿನ ನಂತರ ಬಳಗದ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ

ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ತೋತ್ರದ

ಅರ್ಥ ಚಿಂತನಾ ಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಯರ ಪ್ರೀತಿಯ, ತನ್ಮೂಲಕ ಶ್ರೀ ಹರಿಗುರುಗಳ

ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Foreword:

Śrī Rāghavēndra Stōtra..

A marvellous stōtra that may be regarded as a landmark in the glowing path of poetic traditions and such a one, on merely hearing its very name, it sanctifies the minds and bodies of all good folks. The composer Śrī Appaṇācāryaru, a disciple close to Rayaru’s heart, was an ardent devotee and a learned one at that. Aware of his disciple’s tender heart and his extreme affection towards himself, Rāghavēndra Swamigalu had Appaṇācārya visiting some distant place, on an errand, when it was time to move into the Vr̥ndāvana. The disciple’s mind was, however, inexplicably restive. He could neither express nor experience what tormented him – such was his state. He soon learnt that Rayaru had positioned himself in the Vr̥ndāvana. This was a deadly blow; it was like as if his heart was ripped apart. That his eyes would not sight Rayaru any more, was an incomprehensible truth which dismayed him. He was deeply upset that his guru was forsaking him thus. Disregarding everything else, gripped by a fervent desire for that one last glimpse of his guru, Appaṇācārya retraced his journey back to Man̄cāle, unmindful of any weariness or fatigue. Closer home, he was confronted by a thunderous Tuṅgabhadrā river that was in spate during the rainy season. The agony that Rayaru would vanish from sight was so great, that Appaṇācārya was unmindful of any threat to his own life from the raging river in front. He waded into it, throwing caution to wind, with his mind relentlessly recalling Rayaru’s compassion, without space for any second thoughts. In that resultant overpowering zeal, there streamed forth from his lips, unknown to himself, an exquisite stōtra. Commencing with श्रीपूर्णबोध-गुरु-तीर्थ-पयोब्धि-पारा … (śrīpūrṇabōdha-guru-tīrtha-payōbdhi-pārā) …, this stōtra flooded his mind, overpowering the flooded Tuṅgabhadrā and as he reached the final-destination of the Vr̥ndāvana, everything was over. As the last words streamed from his mouth, “कीर्तिर्दिग्विदिता विभूतिरतुला (kīrtirdigviditā vibhūtiratulā)…" it coincided with the last slab covering the encapsulation of the Vr̥ndāvana and, alongside was the crescendo of the onlookers cries, hailing the completion of the ceremony.

Finally, Appaṇācārya was denied the opportunity to fill his sights with the divine and auspicious form of Rayaru.

That, however, did not dent his fortunes. The stōtra that gushed forth as a vocal stream from his mouth, with utmost devotion, succeeded in washing the feet of Rayaru. Just as such, a disembodied voice helped round off the stōtra’s finish with “साक्षी हयास्योत्रहि…(sākṣī hayāsyōtrahi…).

In turn, all of us too became the beneficiaries of this rare gem of a stōtra.   

Perhaps, it may not sound ludicrous if one were to state that apart from ‘Vayustuti’ yet another composition by a Gr̥hastha(a householder or married man), that is chanted even by renowned ascetics, is the Śrī Rāghavēndra Stōtra.

That the contemplation of such a special Stōtra is being attempted by an inconsequential person such as I, is rightfully an endeavour transcending any innate capabilities or merits.

However immature this attempt might sound, I have immense faith that the desire or seed for this action that was sown by that guru, will also help this series reach a meaningful completion. With that trust imbued in me, I have ventured forth to complete this elementary foreword.

For several months though I went on to read several descriptive books however I could not progress even by a small step in this path of contemplation. I concede that it is Rayaru who has led me through this time around.

When I was searching the internet for something, I chanced upon the work of a scholar from Mantralaya (I beg to be forgiven for not being able to get his name or credentials) and the audio recording of Palimārumaṭhādhīśaru - Śrī Vidyādhīśa Tīrtharu covering a talk on the first few slokas of this Stōtra. Thereafter, I was able to read the Kannada translation of our Pūjya guru Shri Bannan̄je Gōvindācāryaru, of this Stōtra and a few Sanskrit analyses. This led to the sprouting of the desire once again to march ahead.

As usual, I have received support and inputs from Shri Prasad while rendering this work into English.  With this I am encouraged to share this offering with all my Bandhus here, after a long hiatus, with all enthusiasm to commence and proceed on this series with affectionate blessings from Rayaru and thereon with the affectionate encouragement from ŚrīHari Vāyu Gurugalu.

(Original in Kannada by Śrī  Krishna B R/ English translation/ Devanagari inputs by Śrī Prasad BS)