ಮಹಾಭಾರತ ತಾತ್ಪರ್ಯನಿರ್ಣಯ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ 22: 173-180

 

ಪೂರ್ವಂ ತೇನೋದಿತಂ ಯತ್ತಲ್ಲೋಕಾನ್ ಮೋಹಯತಾSಞ್ಚಸಾ ।

ಶರ್ವಂ ಪ್ರತಿ ತವಾಹಂ ತು ಕುರ್ಯ್ಯಾಂ ದ್ವಾದಶವತ್ಸರಮ್ ॥೨೨.೧೭೩॥

 

ತಪೋSಸುರಾಣಾಂ ಮೋಹಾಯ ಸುರಾಃ ಸನ್ತು ಗತಜ್ವರಾಃ ।

ಇತಿ ತಸ್ಮಾತ್ ತದಾ ಕೃಷ್ಣ ಏಕಾಹೇನ ಬೃಹಸ್ಪತಿಮ್ ॥೨೨.೧೭೪॥

 

ಆಜ್ಞಯಾ ಚಾರಯಾಮಾಸ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ದ್ವಾದಶರಾಶಿಷು ।

ದ್ವಾದಶಾಬ್ದಮಭೂತ್ ತೇನ ತದಹಃ ಕೇಶವೇಚ್ಛಯಾ ॥೨೨.೧೭೫॥

ಅಸುರರನ್ನು ಮೋಹಿಸಲೆಂದು ನಿಯಾಮಕ ಭಗವಂತ,

ರುದ್ರತಪವ ಮಾಡುವೆನೆಂದಿದ್ದ ದ್ವಾದಶ ವರ್ಷ ಪರ್ಯಂತ,

ಅದಕ್ಕೇ ಹಾಗೆ ರುದ್ರಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ-ದೇವತೆಗಳಿರಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತ.

ಭಗವಂತನ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಕಾಲ,

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ದೈವಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ದ್ವಾದಶ ರಾಶಿ ಸುತ್ತಿದ ಜಾಲ.

ಅದೇನಾಶ್ಚರ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ನಿಯಾಮಕಗೆ,

ಅದರಂತೆ ಒಂದೇ ದಿನ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷವಾದ ದೈವೀ ಬಗೆ.

 

ಏಕಸ್ಮಿನ್ನಹ್ನಿ ಭಗವಾನ್ ರಾಶಿಂರಾಶಿಂ ಚ ವತ್ಸರಮ್ ।

ಕಲ್ಪಯಿತ್ವೋಪವಾಸಾದೀನ್ ಮನಸಾ ನಿಯಮಾನಪಿ             ॥೨೨.೧೭೬॥

 

ಮಾಸಬ್ರತಂ ಸಾರ್ದ್ಧಶತಶ್ವಾಸಕಾಲೈರಕಲ್ಪಯತ್ ।

ಮನಸೈವ ಸ್ವಭಕ್ತಾನಾಂ ದ್ವಾದಶಾಬ್ದವ್ರತಾಪ್ತಯೇ                   ॥೨೨.೧೭೭॥

ಆ ಒಂದೇ ದಿವಸ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕೆಲವೊಂದು ಶ್ವಾಸ ಮುಖೇನ ವ್ರತಾಚರಣೆ,

ದ್ವಾದಶ ವರ್ಷದ ವ್ರತಫಲದ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಸರ್ವಶಕ್ತ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಸಲಕರಣೆ.

 

ತತ್ರಾಸ್ಯ ಗರುಡಾದ್ಯಾಶ್ಚ ಪರಿಚರ್ಯ್ಯಾಂ ಸ್ವಪಾರ್ಷದಾಃ ।

ಚಕ್ರುರ್ಹೋಮಾದಿಕಾಶ್ಚೈವ ಕ್ರಿಯಾಶ್ಚಕ್ರೇ ಜನಾರ್ದ್ದನಃ ।

ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರತಿ ಪಾಪಾನಾಂ ಶಿವಾಯೇತಿ ಪ್ರಕಾಶಯನ್ ॥೨೨.೧೭೮॥

ಆಗ ಗರುಡ ಮೊದಲಾದವರಿಂದ ನಡೆಯಿತು ಭಗವಂತನ ಸೇವೆ,

ಪಾಪಾತ್ಮರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ರುದ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಪುರಾವೆ.

ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ತಾನೇ ಪೂಜಿಸಿಕೊಂಡ ಹೋಮ ಹವನಾದಿಗಳಿಂದ,

ನೋಡುಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಸದಾಶಿವನ ಪೂಜೆ ಎಂಬ ಮೋಹಾನಂದ.

 

ಏವಂ ಸ್ಥಿತಂ ತಮರವಿನ್ದದಲಾಯತಾಕ್ಷಂ ಬ್ರಹ್ಮೇನ್ದ್ರಪೂರ್ವಸುರಯೋಗಿವರಪ್ರಜೇಶಾಃ ।

ಅಭ್ಯಾಯಯುಃ ಪಿತೃಮುನೀನ್ದ್ರಗಣೈಃ ಸಮೇತಾ ಗನ್ಧರ್ವಸಿದ್ಧವರಯಕ್ಷವಿಹಙ್ಗಮಾದ್ಯಾಃ ॥೨೨.೧೭೯॥

ಹೀಗೆ ಕಮಲಾಕ್ಷನಾದ ಪರಮಾತ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವಾಗ,

ಬ್ರಹ್ಮ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಪಿತೃದೇವತೆಗಳು ಬಂದು ಸೇರಿದರಾಗ.

ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಸಮೂಹದ ಆಗಮನ,

ಗಂಧರ್ವ ಸಿದ್ಧ ಯಕ್ಷರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದಂಥ ಕ್ಷಣ.

 

ಶರ್ವೋsಪಿ ಸರ್ವಸುರದೈವತಮಾತ್ಮದೈವಮಾಯಾತಮಾತ್ಮಗೃಹಸನ್ನಿಧಿಮಾಶ್ವವೇತ್ಯ ।

ಅಭ್ಯಾಯಯೌ ನಿಜಗಣೈಃ ಸಹಿತಃ ಸಭಾರ್ಯ್ಯೋ ಭಕ್ತ್ಯಾsತಿಸಮ್ಭ್ರಮಗೃಹೀತಸಮರ್ಹಣಾಗ್ರ್ಯಃ ॥೨೨.೧೮೦॥

ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಮನ ಮನೆಯ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ,

ತನ್ನ ಮನೆ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನರಿತ ಶಿವ.

ತನ್ನ ಭೂತಗಣ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡ,

ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಗಳೊಡನೆ ಕೃಷ್ಣನ ಎದಿರುಗೊಂಡ.

ಮಹಾಭಾರತ ತಾತ್ಪರ್ಯನಿರ್ಣಯ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ 22: 167-172

ರಾತ್ರೌ ಕೃಷ್ಣೇ ಮುನಿಮದ್ಧ್ಯೇ ನಿವಿಷ್ಟೇ ಘಣ್ಟಾಕರ್ಣ್ಣಃ  ಕರ್ಣ್ಣನಾಮಾ ಪಿಶಾಚೌ ।

ಸಮಾಯಾತಾಂ ಗಿರಿಶೇನ ಪ್ರದಿಷ್ಟೌ ಕೃಷ್ಣಂ ದ್ರಷ್ಟುಂ ದ್ವಾರಕಾಂ ಗನ್ತುಕಾಮೌ ॥೨೨.೧೬೭॥

ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮುನಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುತ್ತಿರಲು,

ಬಂದವು ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಕರ್ಣನೆಂಬೆರಡು ಪಿಶಾಚಿಗಳು.

ರುದ್ರನ ಆದೇಶದಂತೆ ಕೃಷ್ಣನ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಾಗಿ,

ಬದರಿಗೆ ಬಂದವು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗುವ ಇಷ್ಟದವರಾಗಿ.

 

ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಿಮದ್ಧ್ಯಸ್ಥಂ ಕೇಶವಂ ತದಬೋಧತಃ ।

ಕೃತ್ವಾ ಸ್ವಜಾತಿಚೇಷ್ಟಾಶ್ಚ ದ್ಧ್ಯಾನೇನೈನಮಪಶ್ಯತಾಮ್             ॥೨೨.೧೬೮॥

ಎರಡೂ ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಮುನಿಗಳ ಮಧ್ಯವಿರುವ ಕೃಷ್ಣನ ನೋಡುತ್ತವೆ,

ಅಜ್ಞಾನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಜಾತಿ ಚೇಷ್ಟೆಗಳ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ನಂತರದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ್ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ.

 

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಂ ತಂ ತು ಕೌತೂಹಲಸಮನ್ವಿತೌ ।

ಸ್ತುತ್ವಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪ್ರಣಾಮಂ ಚ ಬಹುಶಶ್ಚಕ್ರತುಃ ಶುಭೌ                  ॥೨೨.೧೬೯॥

ಆಯಿತವಕ್ಕೆ ಹೃತ್ಕಮಲದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದರುಶನ,

ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಲ್ಲಿಸಿದವು ಅನೇಕ ನಮನ.

 

ತಯೋಃ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಭಗವಾನ್ ಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಗನ್ಧರ್ವಸತ್ತಮೌ ।

ಚಕಾರ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರೇಣ ದಿವ್ಯರೂಪಸ್ವರಾನ್ವಿತೌ                         ॥೨೨.೧೭೦॥

ಅವರಿಬ್ಬರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ,

ಕ್ಷಣದಲ್ಲವರ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಸುರೂಪ ಸುಸ್ವರದ ಗಂಧರ್ವರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

 

ತಾಭ್ಯಾಂ ಪುನರ್ನ್ನೃತ್ತಗೀತಸಂಸ್ತವೈಃ ಪೂಜಿತಃ ಪ್ರಭುಃ ।

ಯಯೌ ಕೈಲಾಸಮದ್ರೀಶಂ ಚಕಾರೇವ ತಪೋSತ್ರ ಚ             ॥೨೨.೧೭೧॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅವರಿಬ್ಬರ ನೃತ್ಯ ಸಂಗೀತ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತ,

ತಪಸ್ಸಾಚರಿಸುವಂತೆ ತೋರಿದ ಸೇರಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತ.

 

ಸ್ವೀಯಾನೇವ ಗುಣಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ಭುಞ್ಜನ್ ನಿತ್ಯೇನ ಶೋಚಿಷಾ ।

ಶಾರ್ವಂ ತಪಃ ಕರೋತೀವ ಮೋಹಯಾಮಾಸ ದುರ್ಜ್ಜನಾನ್             ॥೨೨.೧೭೨॥

ವಿಷ್ಣು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆನಂದ,

ರುದ್ರ ತಪಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದಂತೆ ದುರ್ಜನರ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ. 

ಮಹಾಭಾರತ ತಾತ್ಪರ್ಯನಿರ್ಣಯ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ 22: 157-166

 

[ಅರ್ಜುನ ಇಂದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇತ್ತ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ:]

 

ಸುಭದ್ರಯಾSಭಿಮನ್ಯುನಾ ಸಹ ಸ್ವಕಾಂ ಪುರಂ ಗತಃ ।

ಜನಾರ್ದ್ದನೋSತ್ರ ಸಂವಸನ್ ಕದಾಚಿದಿತ್ಥಮೈಕ್ಷತ      ॥೨೨.೧೫೭॥

 

ಮಯಾ ವರೋ ಹಿ ಶಮ್ಭವೇ ಪ್ರದತ್ತ ಆಸ ಪೂರ್ವತಃ ।

ವರಂ ಗ್ರಹೀಷ್ಯ ಏವ ತೇ ಸಕಾಶತೋ ವಿಮೋಹಯನ್  ॥೨೨.೧೫೮॥

ಸುಭದ್ರೆ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಯ ತಲುಪಿದ ಜನಾರ್ದನ,

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೀಗೆಂದು ಯೋಚಿಸಿತವನ ಮನ.

 

ನಾನು ಮೋಹನಾರ್ಥವಾಗಿ ರುದ್ರನಿಂದ ವರವ ಪಡೆಯುವೆ,

ಈ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ರುದ್ರಾ, ನೀನಾಗಲೇ ವರವ ಪಡೆದಿರುವೆ.

 

[ಈ ಮಾತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುವ ಇತರ ಪುರಾಣದ ವಚನವನ್ನು ಆಚಾರ್ಯರು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ:]

 

‘ತ್ವಾಮಾರಾಧ್ಯ ತಥಾ ಶಮ್ಭೋ ಗ್ರಹಿಷ್ಯಾಮಿ ವರಂ ಸದಾ ।

‘ದ್ವಾಪರಾದೌ ಯುಗೇ ಭೂತ್ವಾ ಕಲಯಾ ಮಾನುಷಾದಿಷು’ ॥೨೨.೧೫೯॥

ರುದ್ರಾ, ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾನುಷ ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುವೆ,

ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ.

 

ಇತಿ ವಾಕ್ಯಮೃತಂ ಕರ್ತ್ತುಮಭಿಪ್ರಾಯಂ ವಿಜಜ್ಞುಷೀ ।

ಪ್ರೀತ್ಯರ್ತ್ಥಂ ವಾಸುದೇವಸ್ಯ ರುಗ್ಮಿಣೀ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ॥೨೨.೧೬೦॥

ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ದೈವವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು,

ದೈವಚಿತ್ತ ತಿಳಿದ ರುಗ್ಮಿಣಿ ದೈವಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

 

ಜಾತೇSಪಿ ಪುತ್ರೇ ಪುತ್ರಾರ್ತ್ಥಂ ಸಾ ಹಿ ವೇದ ಮನೋಗತಮ್ ।

ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಬಲವಾನ್ ದೇವ ಸ್ಯಾತ್ ಸರ್ವಾಸ್ತ್ರವಿದುತ್ತಮಃ ॥೨೨.೧೬೧॥

ರುಗ್ಮಿಣಿ ಸದಾ ಭಗವದಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವಾಕೆ,

ತೋರುತ್ತಾಳೆ-ಮಗನಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ ಮಗ ಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ.

ಸಕಲಾಸ್ತ್ರ ಬಲ್ಲ ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಕೋರಿಕೆ.

 

 

ಇತ್ಯುಕ್ತೋ ಭಗವಾನ್ ದೇವ್ಯಾ ಸಮ್ಮೋಹಾಯ ಸುರದ್ವಿಷಾಮ್ ।

ಯಯೌ ಸುಪರ್ಣ್ಣಮಾರು̐ಹ್ಯ ಸ್ವೀಯಂ ಬದರಿಕಾಶ್ರಮಮ್ ॥೨೨.೧೬೨॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದೈತ್ಯ ಮೋಹನಾರ್ಥ,

ರುಗ್ಮಿಣಿ ಸಹಿತ ಗರುಡನೇರಿ ಹೊರಟ ತನ್ನ ಬದರಿಯತ್ತ.

 

[ಈ ಮೇಲಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುರಾಣ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ:]

 

‘ಏಷ ಮೋಹಂ ಸೃಜಾಮ್ಯಾಶು ಯೋ ಜನಾನ್ ಮೋಹಯಿಷ್ಯತಿ ।

‘ತ್ವಂ ಚ ರುದ್ರ ಮಹಾಬಾಹೋ ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಕಾರಯ             ॥೨೨.೧೬೩॥

 

‘ಅತತ್ಥ್ಯಾನಿ ವಿತತ್ಥ್ಯಾನಿ ದರ್ಶಯಸ್ವ ಮಹಾಭುಜ ।

‘ಪ್ರಕಾಶಂ ಕುರು ಚಾSತ್ಮಾನಮಪ್ರಕಾಶಂ ಚ ಮಾಂ ಕುರು             ॥೨೨.೧೬೪॥

 

‘ಅಹಂ ತ್ವಾಂ ಪೂಜಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಲೋಕಸಮ್ಮೋಹನೋತ್ಸುಕಃ ।

‘ತಮೋSಸುರಾ ನಾನ್ಯಥಾ ಹಿ ಯಾನ್ತೀತ್ಯೇತನ್ಮತಂ ಮಮ’             ॥೨೨.೧೬೫॥

 

ಇತ್ಯುಕ್ತವಚನಂ ಪೂರ್ವಂ ಕೇಶವೇನ ಶಿವಾಯ ಯತ್ ।

ತತ್ ಸತ್ಯಂ ಕರ್ತುಮಾಯಾತಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಬದರಿಕಾಶ್ರಮಮ್ ।

ಸರ್ವಜ್ಞಾ ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ ಪೂಜಯಾಞ್ಚಕ್ರಿರೇ ಪ್ರಭುಮ್             ॥೨೨.೧೬೬॥

ದುರ್ಜನರಿಗೆ ಮೋಹ ಕೊಡುವ ನಾನು ಸರ್ವೋತ್ತಮ,

ಓ ರುದ್ರಾ, ಮಹಾಬಾಹು:ನೀನೂ ರಚಿಸು ಪಾಶುಪತಾಗಮ.

 

ಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ, ಯಾವ್ಯಾವುದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ,

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸತ್ಯವಿರುದ್ಧವಾದಂಥ ಸೊಲ್ಲ,

ಅವುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿಕೋ ಬೆಳಕು,

ಆ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆಳೆದುಬಿಡು ಮುಸುಕು.

 

ನಾನು ಲೋಕವನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ,

ಪೂಜೆಗಳ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ : ಅದೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಪರ.

ಇದನ್ನೇ ನಂಬಿದ ದೈತ್ಯರು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ ಅಂಧಂತಮಸ್ಸಿನ ದಾರಿ,

ಹೀಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅವರು ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಹೋಗಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಶ್ರೀಹರಿ.

 

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ಭಗವಂತ ನುಡಿದದ್ದು,

ಅದ ಸತ್ಯ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಬದರಿಕಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು,

ಜ್ಞಾನಿ ಮುನಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿದ್ದು.